Jesień - Maria Pawlikowska Jasnorzewska

Gąszcz zło­to­bla­dy

jak ze­schły wie­niec dę­bo­wy,

jak stos li­stów peł­nych mi­ło­ści i zdra­dy,

o któ­rych już nie ma mowy. -

Ob­rę­cze ga­łę­zi pło­wych

wią­żą się w ko­szyk zło­ty -

Tam sar­ny wsta­ją z klę­czek, tu sze­lesz­czą sowy

i wie­wiór­ki wy­ska­ku­ją jak z gro­ty.

Orze­chy po­trój­ne zwi­sa­ją jak z pó­łek,

słoń­ce jak dria­da prze­my­ka się schy­lo­ne,

a fau­ny wa­bią w tę i w tę stro­nę,

na­śla­du­jąc gło­sy ku­ku­łek.

Na nie­spo­dzia­nej i okrą­głej łące

sta­nę­ła sama je­sion w ama­zon­ce czar­nej,

w wo­al­ce bla­dej -

i wspar­ta na kla­czy swej zło­to­gniadej,

ocza­mi zra­nio­nej sar­ny

pa­trzy na li­ście le­cą­ce

Zdej­mu­je zło­ty try­kom, pa­trzy na ze­ga­rek

wstrzą­sa ob­cię­te wło­sy, ma­lo­wa­ne hen­ną,

i za­ci­ska po­wie­ki fioł­ko­we i sta­re

i pła­cze rosą je­sien­ną.